سنتور یکی از سازهای ایرانی است که دارای یک شکل کاملاً مُنَظم و هندسی ذوزنقه ای است. بر روی صفحه ی آن سیم های ۷۲ گانه عبور کرده است. روی صفحه، زیر سیم ها تکیه گاههایی بنام خَرَک قرار می دهند، تا سیم ها را از روی صفحه بالاتر آورند و به دسته های چهارتایی که همصدا کوک می شوند تقسیم کند.

  بطور کُلی دو جنس سیمِ زرد(برنج) وسفید(فولاد) در این ساز بکار رفته است و وسعت صدای آن در سنتورهای امروزی ۲۳ نُت است که کمی بیشتر از سه اُکتاو می باشد. سنتور دارای صوتی شفاف و بلورین بوده و قابلیت تکنوازی و هم نوازی هر دو را به خوبی، هم در موسیقی ملّی ایران و همچون در موسیقی کُردستان را دارد.

  اجرای سنتور و تنبک که هم اکنون می شنوی توصوت کاوه فقیه زاده و رحمت ابراهمییان در سال ۱۳۷۹ اجرا و ضبط شود است.

  قطعات اجرا شوده طبقه بندی به شیوه یه موسیقی کُردی در دستگاه ماهور

  ۱- تکنوازی سنتور آواز (کولان به کولان و مقامه فاطمه) با تکنیک سنتور 

  ۲- قطعه ی (دوو به دوو) همراه با تنبک

گذری بر زندگی خوانندگان موسیقی کُردستان

   هنرمندان هدیه زلال هستی اند زی جاودانگی عشق، انسان، میهن و... و نام سرزمین کهن ایران را مولانا، حافظ، سعدی، ... باربد، نکیسا، ... شیدا، درویش خان، صبا و... جاودانه ساخته اند و در این میان چه بسیارند هنرمندانی که غریب زیسته اند و غریبانه رفته اند وز خیل غریبان، هنرمندان خوشنوای کُردستان که آوای آسمانی اشان ترنم غربت است غریبی انسان را و ترانه تنهائیست سرگردانی سرشک شوربختان را.

   زندگی نامه ی اساتید، سیدعلی اصغر کُردستانی، مُلا کریم ساوجبُلاغی(مهاباد)، علی مردان، طاهر توفیق، محمد ماملی، مظهر خالقی و ئایشه شان.