موسیقی فولکلور

   فرهنگ عامّه که اصطلاحاً به نام فولکلور(Folklore) شُهرت دارد، در واقع، انباشته ای ست از سُنّت ها، فرهنگ، اعتقادات، آداب و رُسوم، داستان ها، ترانه ها، ضربُ المثل ها و آموزه های یک گروه از مردم یا یک مّلت و یا یک نژاد که از گذشته تا حال، متداول بوده و از لحاظ جامعه شناختی(Sociological)، غالباً توسّط طبقه ی متوسّط و پایین تر جامعه، حفظ، نگه داری و منتقل شده و می شود.

  از ویژه گی های مهّم فرهنگ عامّه، می توان به انتقال شفاهی آن ها و حفظ شکل ابتدایی شان، اشاره نمود. عامّیانه(Folk Music)، اصطلاحی ست که ترانه ها، آوازها و رقص های عامّیانه را در بر می گیرد. ترانه های عامّیانه(Folk Songs)، ترانه ها و آوازهایی هستند که بین مردم رواج داشته و از به کار گیری طبیعی ناخودآگاه(Unconscious)، و توانایی های ذاتی آنهاست. سازنده ی آنها، غالباً ناشناس بوده وبه طور شفاهی، از نسلی به نسلی دیگر، انتقال می یابد.

  این گونه موسیقی بدون هم راهی اجرا می شود و به صورت آوازی و سازی، در مناطق مختلف یک کشور، وجود دارد. با افزایش شهرنشینی و صنعتی شدن شهرها و روستاها، ترانه های عامّیانه، به درون شهرها نیز راه یافتند. در قرن ۱۹ میلادی. و اوایل قرن ۲۰، ترس از این که با روند زنده گی مّدرن، آداب و سُنَن گذشته گان، رو به فراموشی گراید، باعث شد که گروهی، آثار فولکلور را جمع آوری کُنند؛ به همین خاطر، کُلکسیونرهایی از آهنگ های عامّه، گردآوری شدند. 

   آهنگ سازان بسیاری، از آهنگ های فولکلور در آثارشان استفاده کرده اند؛ از جمله: هایدن، گریک، دوُرژاک، چایکوفسکی، بارتوک و... . در موسیقی ایران زمین نیز مدّتی ست که مورد توجّه و علاقه ی برخی از آهنگ سازان قرار گرفته اند و دست مایه ی بسیاری از آثارشان گردیده است؛ از جمله ی این آهنگ سازان، می توان به حسین ناصحی، ابوالحسن صَبا، مرتضی حنّانه، حسین دِهلَوی، ایرج صهبایی، و همچنین در موسیقی کُردی، حسن وحسین یوسف زمانی، هوشنگ کامکار و مجتبی میرزاده، و...، اشاره نمود. و یکی از مناطق مهمّ از لحاظ غنای موسیقی فولکلور، کردستان می باشد.